ప్రమద – చీకటిని జయించిన న్యాయదీపం– థాన్య నాథన్

ప్రమద

చీకటిని జయించిన న్యాయదీపం– థాన్య నాథన్

-నీరజ వింజామరం

భారత న్యాయవ్యవస్థలో చరిత్ర సృష్టించిన తొలి అంధ మహిళా న్యాయమూర్తి – థాన్య నాథన్

“కళ్లతో చూడలేకపోవడం జీవితానికి ముగింపు కాదు; కలలను చూడగలిగితే చాలు” అనే సందేశాన్ని తన జీవితంతో నిరూపించిన యువతి థాన్యనాథన్. పుట్టుకతోనే పూర్తి దృష్టి లోపం ఉన్న ఆమె, ఎన్నో అడ్డంకులను అధిగమించి భారత న్యాయవ్యవస్థలో చరిత్రను సృష్టించారు. కేరళకు చెందిన థాన్య నాథన్, కేరళ జ్యుడీషియల్ సర్వీస్ పరీక్షలో అద్భుతమైన ప్రతిభ కనబరిచి, దివ్యాంగుల విభాగంలో అగ్రస్థానం సాధించారు.ఆమె కథ కేవలం ఒక విజయగాథ కాదు. అది ఒక ఉద్యమం.

థాన్య నాథన్ కేరళలోని కన్నూర్ జిల్లాకు చెందిన యువతి. ఆమెకు పుట్టుకతోనే దృష్టి లోపం ఉంది. దృష్టి లేకపోయినా దిశ ఉండవచ్చని, వెలుగు కళ్లలో కాక మనసులో ఉండాలని ఆమె జీవిత ప్రయాణం నిరూపించింది.

చిన్నప్పటి నుంచే ఆమె విద్యకు ఎంతో ప్రాధాన్యత ఇచ్చారు. ప్రత్యేక పాఠశాలలో విద్యాభ్యాసం ప్రారంభించిన ఆమె, తరువాత సాధారణ పాఠశాలల్లో కూడా చదువుకున్నారు. దృష్టి లోపం కారణంగా చదువులో ఇబ్బందులు ఎదురైనప్పటికీ, ఏ దశలోనూ నేర్చుకోవాలనే ఆసక్తిని కోల్పోలేదు. ఆమె కుటుంబ సభ్యులు కూడా ఆమెకు అండగా నిలిచారు. పిల్లల సామర్థ్యాన్ని నమ్మే కుటుంబం ఉంటే, వారి ముందున్న అడ్డంకులు తొలగిపోతాయనడానికి థాన్య జీవితమే ఒక ఉదాహరణ.

సాధారణంగా దృష్టి లోపం ఉన్న విద్యార్థులు కొన్ని పరిమితమైన రంగాలనే ఎంచుకోవాలని సమాజం భావించే పరిస్థితి ఉంటుంది. కానీ థాన్య అలాంటి ఆలోచనలను అంగీకరించలేదు. ఆమె తనకు నిజంగా ఆసక్తి ఉన్న రంగాన్నే ఎంచుకుంది. అదే న్యాయశాస్త్రం.

న్యాయశాస్త్రం అంటే కేవలం చట్టాలను చదవడం మాత్రమే కాదు. వేలాది పేజీల చట్టపుస్తకాలు, కేసుల వివరాలు, తీర్పులు, సెక్షన్లు, వాదనలు, నిబంధనలు—ఇవన్నీ లోతుగా అర్థం చేసుకోవాలి. చూడగలిగే విద్యార్థులకే సవాలుగా ఉండే ఈ రంగాన్ని, పూర్తి దృష్టి లోపంతో ఉన్న థాన్య ఎంచుకోవడం ఆమె ధైర్యానికి నిదర్శనం.

కన్నూర్ విశ్వవిద్యాలయంలో ఆమె ఎల్‌.ఎల్‌.బి. చదివారు. తన కళాశాలలో దృష్టి లోపం ఉన్న ఏకైక విద్యార్థినిగా ఉన్నప్పటికీ, ఆమె చదువులో వెనుకబడలేదు. థాన్య విజయానికి వెనుక ఉన్న ముఖ్యమైన సాధనంబ్రెయిల్ లిపి. మనం కళ్లతో చదివే పుస్తకాలను ఆమె వేళ్లతో చదివారు. మనం కాగితంపై వ్రాసే నోట్స్‌ను ఆమె బ్రెయిల్ ద్వారా సిద్ధం చేసుకున్నారు.

ఆమె న్యాయశాస్త్రం చదివేటప్పుడు బ్రెయిల్ పుస్తకాలు, అందుబాటులో ఉన్న అధ్యయన సామగ్రి, తరువాత ఆధునిక సాంకేతిక పరిజ్ఞానం వంటి వనరులను ఉపయోగించారు. ఆమె ప్రయాణం మనకు ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని గుర్తుచేస్తుంది—వైకల్యం అనేది వ్యక్తి లో సామర్థ్యం లేకపోవడం కాదు; ఆ వ్యక్తి అవసరానికి తగిన సౌకర్యాలు అందుబాటులో లేకపోవడమే అసలైన వైకల్యం.

ఎల్‌.ఎల్‌.బి. పూర్తి చేసిన తరువాత థాన్య న్యాయవాదిగా తన వృత్తి జీవితాన్ని ప్రారంభించారు. 2024లో న్యాయవాదిగా నమోదు చేసుకుని, కన్నూర్‌లోని తాలిపరంబలో సీనియర్ న్యాయవాది కె. జి. సునీల్‌కుమార్ వద్ద జూనియర్‌గా న్యాయవాద వృత్తిని అభ్యసించారు.

కోర్టులో న్యాయవాదిగా పనిచేయడం అంటే నిరంతరం చదవడం, కేసుల పత్రాలను అర్థం చేసుకోవడం, చట్టంలోని సెక్షన్లను గుర్తుంచుకోవడం, వాదనలను సిద్ధం చేసుకోవడం. థాన్య ఈ పనులన్నింటినీ బ్రెయిల్, స్క్రీన్ రీడింగ్ సాఫ్ట్‌వేర్, ఇతర సహాయక సాంకేతిక పరికరాల సహాయంతో నిర్వహించారు.

చట్టంలోని అంశాలను గుర్తుంచుకోవడంలో, కేసుల వివరాలను విశ్లేషించడంలో ఆమె అసాధారణమైన సామర్థ్యాన్ని చూపారు. దృష్టి లోపం ఉన్నప్పటికీ, తన వృత్తిపరమైన నైపుణ్యంలో ఎలాంటి రాజీ పడలేదు.

థాన్య మొదటి నుంచే న్యాయమూర్తి కావాలని అనుకోలేదు. న్యాయవాదిగా పనిచేయడం ప్రారంభించిన తరువాతే ఆమె న్యాయమూర్తి పదవిని లక్ష్యంగా పెట్టుకున్నారు. అయితే అప్పటికి దివ్యాంగులకు, ముఖ్యంగా పూర్తి దృష్టి లోపం ఉన్నవారికి న్యాయసేవల్లో ప్రవేశానికి అనేక అడ్డంకులు ఉండేవి. అప్పుడే భారత న్యాయవ్యవస్థలో ఒక కీలకమైన మార్పు చోటుచేసుకుంది. 2025లో సుప్రీంకోర్టు ఇచ్చిన చారిత్రాత్మక తీర్పులో , దివ్యాంగులైన అభ్యర్థులను వారివైకల్యంకారణంగా మాత్రమే న్యాయసేవలకు అనర్హులుగా ప్రకటించరాదని స్పష్టం చేయబడింది. దృష్టి లోపం ఉన్నవారికి కూడా న్యాయవ్యవస్థలో సేవ చేసే హక్కు ఉందనే సూత్రానికి ఈ తీర్పు బలమైన మద్దతు ఇచ్చింది.

ఈ తీర్పు,థాన్య జీవితంలో ఆమె కోరుకున్న న్యాయమూర్తి పదవికి ఒక అవకాశంగా మారింది. థాన్య న్యాయమూర్తి పరీక్ష కోసం ప్రత్యేకంగా కోచింగ్ సెంటర్లపై ఆధారపడలేదు. న్యాయవాదిగా ప్రాక్టీస్ చేస్తూనే స్వయంగా చదువుకున్నారు. ఆమె బ్రెయిల్‌లో నోట్స్ తయారు చేసుకున్నారు. అందుబాటులో ఉన్న పుస్తకాలు, చట్టాలు, అధ్యయన వనరులను ఉపయోగించి తనదైన పద్ధతిలో సిద్ధమయ్యారు.
ఇది అంత సులభమైన పని కాదు. ముఖ్యంగా కొత్త చట్టాల విషయంలో సరైన అధ్యయన సామగ్రి పరిమితంగా ఉండేది. భారతీయ శిక్షాస్మృతి వంటి పాత చట్టాల స్థానంలో కొత్త క్రిమినల్ చట్టాలు అమలులోకి వచ్చిన తరువాత, వాటిని అర్థం చేసుకోవడం ఒక అదనపు సవాలుగా మారింది. థాన్య స్వయంగా చట్టాల అసలు పాఠ్యాన్ని అధ్యయనం చేసి, అవసరమైన అంశాలను నోట్స్‌గా రూపొందించుకున్నారు.

ఈ దశలో ఆమె చూపిన కృషి మనకు ఒక గొప్ప పాఠం నేర్పుతుంది:

వనరులు తక్కువగా ఉన్నప్పుడు అవకాశాల కోసం ఎదురు చూడటం కంటే, ఉన్న వనరులతో ముందుకు సాగడం ముఖ్యం. థాన్య కేరళ జ్యుడీషియల్ సర్వీస్‌లోసివిల్ జడ్జి (జూనియర్ డివిజన్)పదవికి నిర్వహించిన పరీక్షలో పాల్గొన్నారు. 2025 పరీక్షలో బెంచ్‌మార్క్ దివ్యాంగుల విభాగంలో ఆమె మెరిట్ జాబితాలో మొదటి స్థానాన్ని సాధించారు. ఈ విజయం ఆమె జీవితంలోనే కాదు, భారత న్యాయవ్యవస్థలో కూడా ఒక ముఖ్యమైన మైలురాయి. పూర్తి దృష్టి లోపంతో ఉన్న ఒక యువ న్యాయవాది, అత్యంత పోటీతో కూడిన న్యాయమూర్తి పరీక్షలో విజయం సాధించడం అనేక అపోహలకు సమాధానంగా నిలిచింది.

న్యాయమూర్తిగా పనిచేయడానికి కళ్లతో చూడటం మాత్రమే అవసరమా? లేక విషయాలను అర్థం చేసుకునే మేధస్సు, నిష్పాక్షికత, న్యాయబద్ధత, విశ్లేషణా సామర్థ్యం, నిర్ణయశక్తి ముఖ్యమా?
థాన్య విజయం ఈ ప్రశ్నకు స్పష్టమైన సమాధానం ఇచ్చింది. న్యాయం చేయడానికి కళ్లకంటే గొప్పది వివేకం. చట్టాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి చూపుకంటే గొప్పది మేధస్సు. సరైన తీర్పు ఇవ్వడానికి రూపాన్ని చూడటం కంటే సత్యాన్ని గుర్తించే మనస్సు అవసరం.

థాన్య విజయగాథలో సాంకేతికత పాత్ర కూడా చాలా ముఖ్యమైనది. గతంలో దృష్టి లోపం ఉన్నవారికి అందుబాటులో ఉన్న విద్యా, వృత్తి అవకాశాలు చాలా పరిమితంగా ఉండేవి. కానీ నేడు స్క్రీన్ రీడర్లు, టెక్స్ట్-టు-స్పీచ్ సాఫ్ట్‌వేర్, డిక్టేషన్ టూల్స్ వంటి సహాయక సాంకేతికతలు ఎన్నో కొత్త అవకాశాలను తెరిచాయి. థాన్య కూడా ఈ సాంకేతిక సాధనాలను సమర్థవంతంగా ఉపయోగించారు. ఎలక్ట్రానిక్ పత్రాలను చదవడం, సమాచారాన్ని వినడం, నోట్స్ తయారు చేయడం వంటి పనుల్లో సాంకేతికత ఆమెకు ఎంతో ఉపయోగపడింది.

థాన్య కథ మన సమాజానికి ఒక ముఖ్యమైన సందేశం ఇస్తుంది. దివ్యాంగులకు ప్రత్యేక దయ అవసరం లేదు; సమాన అవకాశాలు, అందుబాటులో ఉండే వసతులు అవసరం. ఒక వ్యక్తి విజయానికి వ్యక్తిగత కృషి ఎంత ముఖ్యమో, కుటుంబం మరియు సమాజం నుంచి లభించే సహకారం కూడా అంతే ముఖ్యమైనది. ఆమె కుటుంబ సభ్యులు ఆమె చేయలేనిదాని గురించి కాకుండా, చేయగలిగిన దాని గురించి ఆలోచించేలా ప్రోత్సహించారు. ఆమె చదువుకున్న విద్యాసంస్థల ఉపాధ్యాయులు, స్నేహితులు, న్యాయవాద వృత్తిలో ఆమెతో పనిచేసినవారు కూడా ఆమె ప్రయాణంలో సహకరించారు.

థాన్య స్వయంగా కూడా న్యాయవ్యవస్థలో పనిచేయడం సవాలుగా ఉంటుందని అంగీకరించారు. ముఖ్యంగా కార్యాలయాలు, కోర్టులు, డిజిటల్ వ్యవస్థలు మరింత అందుబాటులోకి రావాల్సిన అవసరం ఉందని ఆమె పేర్కొన్నారు.

మన సమాజంలో దివ్యాంగుల పట్ల ఇప్పటికీ రెండు రకాల తప్పు దృక్పథాలు కనిపిస్తాయి. ఒకటి జాలి చూపడం. మరొకటి వారి సామర్థ్యాన్ని తక్కువగా అంచనా వేయడం. థాన్య కథ ఈ రెండింటినీ తిరస్కరిస్తుంది.

దివ్యాంగులకు జాలి కాదు—గౌరవం కావాలి.

వారికి ప్రత్యేక అనుకూలత పేరుతో అవకాశాలను దూరం చేయడం కాదు—సమాన అవకాశాలు కావాలి. వారిని బలహీనులుగా చూడటం కాదు—వారి సామర్థ్యాన్ని గుర్తించాలి. “నువ్వు చేయలేవు” అనే ఒకే ఒక్క మాట ఎన్నో కలలను చంపగలదు. అదే “ప్రయత్నించు, మేము నీకు అండగా ఉంటాం” అనే మాట జీవితాన్ని మార్చగలదు. థాన్య నాథన్ విజయం ప్రతి తల్లిదండ్రికి, ఉపాధ్యాయుడికి, విద్యాసంస్థలకు, ప్రభుత్వానికి, సమాజానికి ఒక సూటి ప్రశ్నను సంధిస్తుంది ..

ప్రతిభ ఉన్న ప్రతి వ్యక్తికి మనం నిజంగా సమాన అవకాశాలు కల్పిస్తున్నామా?

థాన్య ఒక దివ్యాంగురాలిగా మాత్రమే కాదు, ఒక యువ మహిళగా కూడా అనేక సామాజిక అంచనాలను అధిగమించారు. యువతులు తమ కలలను ధైర్యంగా ఎంచుకోవాలని ఆమె జీవితం చెబుతోంది.
విజయం సాధించడానికి అందరికీ ఒకే పరిస్థితులు ఉండవు. కొందరికి వనరులు ఎక్కువగా ఉంటాయి. కొందరికి అవకాశాలు సులభంగా లభిస్తాయి. మరికొందరు ప్రతి అడుగుకూ పోరాడాల్సి ఉంటుంది. కానీ పరిస్థితులు వేరు అయినా, కలలు కనడానికి అందరికీ హక్కు ఉంది.

థాన్య నాథన్ జీవితకథ ప్రతి విద్యార్థి చదవాల్సిన కథ. ఎందుకంటే ఇందులో పరీక్షలో విజయం సాధించిన కథ మాత్రమే లేదు. జీవితాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలో చెప్పే అనేక పాఠాలు ఉన్నాయి. ప్రతి ఒక్కరి జీవితంలో ఏదో ఒక సమస్య ఉంటుంది. కానీ ఆ సమస్యమన ప్రయాణానికి ముగింపు పలకాల్సిన అవసరం లేదు. సాంకేతికతను సరైన విధంగా ఉపయోగిస్తే, విద్యలో మరియు జీవితంలో ఎన్నో అడ్డంకులను అధిగమించవచ్చు. పరీక్షలో గెలుస్తానా లేదా అన్న ఆందోళన కంటే, ప్రయత్నం చేయడమే ముఖ్యమని థాన్య దృక్పథం మనకు స్పష్టం చేస్తుంది.

థాన్య నాథన్ విజయం భారత న్యాయవ్యవస్థలో సమానత్వం వైపు ఒక ముఖ్యమైన అడుగు. న్యాయస్థానం అంటే కేవలం చట్టాన్ని అమలు చేసే స్థలం మాత్రమే కాదు; సమాజంలోని సమానత్వ విలువలకు ప్రతిబింబం కూడా కావాలి. దివ్యాంగులు న్యాయవ్యవస్థలో భాగమవడం వల్ల న్యాయవ్యవస్థ మరింత విభిన్నమైన అనుభవాలను, దృక్పథాలను అర్థం చేసుకునే అవకాశం కలుగుతుంది. సమాజంలోని ప్రతి వర్గానికి న్యాయవ్యవస్థలో ప్రాతినిధ్యం లభించినప్పుడే న్యాయం మరింత సమగ్రంగా మారుతుంది. థాన్య విజయం తరువాత మరెందరో దివ్యాంగ యువకులు, యువతులు న్యాయమూర్తి కావాలనే కల కనవచ్చు.

కళ్లతో చూడటమే నిజమైన చూపు కాదు.
నిజమైన చూపు అంటే అవకాశాన్ని గుర్తించడం.
నిజమైన చూపు అంటే మనిషిలోని సామర్థ్యాన్ని చూడడం.
నిజమైన చూపు అంటే అసాధ్యం వెనుక దాగి ఉన్న అవకాశాన్ని గుర్తించడం.

థాన్య నాథన్ కళ్లతో ప్రపంచాన్ని చూడకపోయినా, తన లక్ష్యాన్ని స్పష్టంగా చూశారు. అందుకే ఆమె చీకటిలో కూడా వెలుగును కనుగొన్నారు. థాన్య నాథన్ జీవితం మనకు చెప్పే గొప్ప సత్యం ఒక్కటే—లోపం శరీరంలో ఉండవచ్చు; కానీ మనసులో ఉండకూడదు. పుట్టుకతో వచ్చిన దృష్టి లోపం ఆమె జీవితాన్ని నిర్వచించలేదు. ఆమె చదువుకోవాలనే సంకల్పం, న్యాయవాదిగా ఎదగాలనే కృషి, న్యాయమూర్తి కావాలనే కల, నిరంతర స్వయంకృషి—ఇవే ఆమెను చరిత్రలో నిలబెట్టాయి.

బ్రెయిల్ అక్షరాలను వేళ్లతో చదివిన ఆ యువతి, నేడు న్యాయవ్యవస్థలో ఒక కొత్త అధ్యాయానికి ప్రతీకగా నిలిచారు. చీకటి ఎంత గాఢంగా ఉన్నా, మనలో ఒక చిన్న దీపం వెలిగితే చాలు. థాన్య నాథన్ ఆ దీపాన్ని వెలిగించారు. ఇప్పుడు ఆ వెలుగు అనేకమంది జీవితాలకు దారి చూపుతోంది. ఆమె ప్రయాణం ప్రతి యువతికి, ప్రతి విద్యార్థికి, ప్రతి దివ్యాంగుడికి, ప్రతి ఉపాధ్యాయుడికి, ప్రతి తల్లిదండ్రికి ఒకే మాట చెబుతోంది:

“నీకు లేనిదాని గురించి బాధపడకు.
నీకు ఉన్న సామర్థ్యాన్ని గుర్తించు.
అవకాశం కోసం ఎదురు చూడకు.
అవకాశం వచ్చినప్పుడు సిద్ధంగా ఉండు.”
థాన్య నాథన్ నిజంగానే చీకటిని జయించిన ఒక న్యాయదీపం. ఆమె సాధించిన విజయం భారతదేశానికి గర్వకారణం. ఆమె జీవితం రాబోయే తరాలకు ఒక శాశ్వత స్ఫూర్తి.

*****