అను
(నెచ్చెలి-2026 కథల పోటీలో ద్వితీయ బహుమతి పొందిన కథ)
-ఎం కె కుమార్
ఆ చూపులు నా ఒంటికి జలగల్లా అతుక్కుంటా ఉండాయ్. వాళ్ల ఉబ్బిన పెదవులు, ఏడ్చీ ఏడ్చీ ఎర్రబారిన కళ్లు. వాళ్ల చూపుల్లో ఏదో వంకర ఆనందం. వాళ్లని చూస్తా ఉంటే నాకే నా మీద రోత పుడతా ఉంది. నా జీవితంలో మొదటిసారి, నా బుగ్గల్లో ఇంకా మిగిలి ఉన్న పసిమిని చూసి నాకే గర్వంగా అనిపిస్తా ఉంది. అది నన్ను మరింత అమాయకురాలిగా, దిక్కులేని దానిలా కనపడేలా చేస్తా ఉంది. ఈ ఆఫీసులో కూకున్న వాళ్లందరికంటే నేనే కనీసం ఇరవై ఏళ్లు చిన్నదాన్ని. అంటే నా జుట్టు వాళ్లకంటే ఇంకా నల్లగా ఉండాదనే కదా అర్థం. అందుకే నేను అంత సన్నగా, అంత నీరసంగా కనిపిస్తా ఉండానని వాళ్ల బాధ. నా మీద జాలిపడతా ఉండారు ముసలాళ్లు.
నేను ఈడ దాకా రావడానికి ఏం చేసినానో వాళ్లకు తెలిస్తే, వాళ్ల చూపులు ఇంకెంత పదునుగా ఉంటాయో. కానీ ఆ ముచ్చట నాకూ, ఆ యమధర్మరాజుకూ, ఆ ఎలుకల మందుకూ మాత్రమే తెలుసు. ఒకవేళ నేను మా అమన్గాడికి చెప్తే, వాడికీ తెలుస్తాది.
ఈ ‘ఓర్ఫియో’ క్లినిక్ వెయిటింగ్ రూమ్ అంతా ఫినాయిల్, మురుగు కంపు కొడతా ఉంది. దాన్ని ఏదో ఇల్లుగా మార్చాలని వాళ్ల తాపత్రయం. మూలన ఒక ప్లాస్టిక్ చెట్టు, బల్ల మీద పాతబడిపోయిన స్వాతి బుక్కులు, వాళ్ల బ్లూ కలర్ సింబల్ తో ఉన్న టిష్యూ పేపర్లు.
నేను మొదటిసారి ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు, అవి ఏడ్చేటప్పుడు తుడుచుకునేదానికి అని తెలీక, రెండు జేబులో పెట్టుకున్నా. ఇప్పుడు వాటిని తీసి మళ్లీ బల్ల మీద పెడదామా అనిపించింది, కానీ ఈ ముసలమ్మలు ఏమనుకుంటారో అని ఊరుకున్నా.
గోడకున్న టీవీలో ఏదో అడ్వర్టైజ్మెంట్ వస్తా ఉంది. నవ్వుతా, గిరగిరా తిరుగుతా ఉండారు ఆడోళ్లు. వాళ్లు తమ మొగుళ్ల ఆత్మల్ని పట్టుకుని కౌగిలించుకుంటా ఉండారు. ఆ మొగుళ్ల దేహాలు అద్దాల్లా పారదర్శకంగా ఉండాయ్, వాళ్ల గుండెల గుండా వెనక అస్తమిస్తున్న సూర్యుడు కనిపిస్తా ఉండాడు.
బ్రోచర్లో ఆ బొమ్మలు చూసినప్పుడే నాకు ఈడకు రావాలనిపించింది. నాలో ఏదో ఆశ రేగింది. కానీ ఇప్పుడు టీవీలో వాళ్లు ఆడుతున్న నాటకం చూస్తుంటే, అంతా శుద్ధ అబద్ధం అనిపిస్తా ఉంది.
నా కాలు నేల మీద ఆగకుండా ఆడుతానే ఉంది. నిద్రలేక నా కళ్ల కింద వలయాలు పడిపోయినాయి. ఇంక కాసేపట్లో వాడు నన్ను చూస్తాడు. అప్పుడు బేరీజు వేసుకుంటాడు. వాడికి తెలిసిన ఆరోగ్యంగా, కళకళలాడుతూ ఉన్న నిరోషాని… ఇప్పుడున్న నన్ను.
నా బ్యాగ్ లో ఏదైనా తినేదానికి దొరుకుతుందేమో అని వెతికినా. ఒక పిప్పరమెంట్ బిళ్ల తప్ప ఏమీ లేవు. ఉదయాన్నే ఏదైనా తిని వస్తే బాగుండు. బహుశా ఆ డాక్టరమ్మ చెప్పిందే నిజమేమో. చచ్చిపోయినోళ్లని చచ్చిపోయినట్టే వదిలేయాల. కానీ ఆవిడకు పూర్తి కథ తెలీదు కదా, ఆవిడకేం తెలుసు నా బాధ?
“నీ లోపల ఉన్న నిజం దాచొద్దు నిరోషా,” అని రాత్రుళ్లు నాకు నేనే తిట్టుకుంటా ఉంటా.
“కానీ అబద్ధం ఆడక తప్పదు కదా,” అని మళ్లీ నాకే నేను సమాధానం చెప్పుకుంటా. ఈ రెండు ఆలోచనల మధ్య నా బతుకు పచ్చడి అయిపోతా ఉంది. లోపలి నుంచి బ్లూ కలర్ బట్టలు వేసుకున్న ఒక నర్సు వచ్చి నా పేరు పెట్టి పిలిచింది.
“నిరోషా?” అంది.
నేను కదల్లేదు. గది అంతా చూసినా. మళ్ళీ ఆమె పిలిచింది నా పూర్తి పేరుతో.
“నిరోషా అమన్?”
వాడి పేరు అమన్. రెండేళ్లుగా నా పేరు పక్కన వాడి పేరే తగిలించుకుంటా ఉన్నా. వాడు పోయినాక మళ్లీ నా పుట్టింటి పేరు పెట్టుకుందాం అనుకున్నా, కానీ జనాలు ఏమనుకుంటారో అని భయం.
నెమ్మదిగా లేచినా. మోకాళ్లు వణకుతా ఉండాయ్. నర్సు నవ్వుతా తలుపు తీసి పట్టుకుంది. నేను లోపలికి పోయేటప్పుడు, ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి ఆ వెయిటింగ్ రూమ్లో ఉన్న ముసలమ్మలని చూసి, “ఈడ ఎవరైనా ఉంపుడుగత్తెలు ఉండారా?” అని అడిగినా.
వాళ్ల మొఖాలు పాలిపోయినాయి. కళ్లు తేలేసినారు. నేను నవ్వు ఆపుకున్నా. కాదని నాకు తెలుసు. ఇక్కడ ఉండేదంతా పెండ్లాాలే. పెండ్లాలకే ఇలాంటి కర్మ పడతాది, చచ్చిన మొగుడి కోసం ముప్పై లక్షలు తగలేసి మరీ ఆత్మను కలవడానికి వస్తారు.
“లోపలికి నడువమ్మా,” మా బడి పంతులమ్మ లాగ గదమాయించింది నర్సు.
తలుపు గట్టిగా వేసి, నన్ను ఒక పొడుగాటి చీకటి కారిడార్లో నడిపించుకుంటా పోయింది. ఒక గదిలోకి తీసుకెళ్లింది. ఆ గది లైట్లు కళ్లు మిరుమిట్లు గొలుపుతా ఉండాయ్. మధ్యలో పంటి డాక్టరు కుర్చీ లాంటిది ఒకటి ఉంది.
“కుర్చో,” అంది నర్సు. ఒక వీధి కుక్కను అదిలించినట్టు.
“మన పరిచయం సరిగ్గా మొదలైనట్టు లేదు,” అన్నా నేను. ఎందుకంటే, ఇంకో పది నిమిషాల్లో నేను చచ్చిపోతా, మళ్లీ నన్ను బతికించేది ఈ నర్సే కదా. కాస్త మంచిగా ఉంటే పోయేదేముంది?
“ఎట్టుండాది నీకు?” అడిగింది నర్సు, ఏదో ఫార్మాలిటీకి.
“బాగుండాది. భయంగా కూడా ఉండాది.”
ఆమె నా చేతికి ఒక ఫైల్ ఇచ్చింది. “నువ్వు కలవాల్సింది ఈ వ్యక్తినేనా, చూసుకో.”
ఫైల్ పైన మా పెళ్లి రోజున అమన్ దిగిన ఫోటో ఉంది. వాడి కళ్లు తిరుపతి గోవిందరాజస్వామి కోనేరులో నీళ్లలా మెరుస్తా ఉండాయ్. బుగ్గల మీద ఆ నవ్వు… ఆ నవ్వు చూస్తే నాలో ఏదైనా చలనం వస్తుందేమో అని ఎదురుచూసినా. ఏమీ లేదు. రాయిలా అయిపోయింది నా గుండె.
రెండో పేజీ తిప్పినా. వాడి వివరాలు. అమన్, 32 ఏళ్లు. వాడి నాయిన, అమ్మ పేర్లు. మేం చంద్రగిరి రోడ్డులో ఉన్నప్పుడు ఉన్న ఇంటి అడ్రస్. వాడికి ఇష్టమైన రంగు, ఎరుపు.
“అంతా కరెక్టేనా?” అడిగింది నర్సు.
నేను తల ఊపినా. సంతకం పెట్టినా. నా పుట్టింటి పేరుతోనే సంతకం పెట్టినా. ఎందుకంటే, ఆ అమన్ గాడికి ద్రోహం చేసినదానిలాగానే నేను చనిపోవాలనుకున్నా.
“ఒక్క మాట నిరోషా,” సంతకం చేస్తుంటే నర్సు గొంతు సీరియస్ గా మారింది.
“రూల్స్ గుర్తున్నాయి కదా. లోపలికి పోయినాక తినకూడదు, తాగకూడదు. ముట్టుకోవచ్చు, కానీ వాడే ముందు నిన్ను ముట్టుకోవాల. ముద్దు పేర్లతో పిలుచుకోవచ్చు.”
ఆమె కళ్లు నా కళ్లలోకి సూటిగా చూసినాయి.
“సూర్యుడు అస్తమించేదాకా నీకు టైమ్ ఉంటాది. సుమారు ఒక గంట. మీరు ఏమైనా మాట్లాడుకోండి, పర్లేదు. కానీ… చావు ఎట్టుంటాదో మాత్రం వాడిని అడగొద్దు. వాడు చెప్పినా వినొద్దు.”
“ఎందుకు?” అడిగినా.
“నీకు చావు రహస్యం తెలిస్తే, నిన్ను నేను మళ్లీ వెనక్కి, బతికి ఉన్న ఈ లోకంలోకి తీసుకురాలేను. అక్కడే ఇరుక్కుపోతావ్.”
నేను తల ఊపినా. నర్సు నా తలకి ఉన్న జుట్టును రేజర్ తో గీకేసింది. నా ఉంగరాల జుట్టు నేల మీద రాలిపోతా ఉంటే, కళ్లలో నీళ్లు తిరిగినాయి.
“నేను ఈ పేక ముక్కలు తీసుకపోవచ్చా?” నా జేబులో ఉన్న పేక కట్ట చూపించినా.
“గట్టిగా పట్టుకో నీ చేత్తో.”
నా గుండు మీద చల్లగా ఎలక్ట్రోడ్లు అంటించింది నర్సు. నా ఎడమ వైపు రొమ్ముకి ఒక లావుపాటి సూది గుచ్చింది. కింద సొరుగులోంచి ఒక ఎర్రటి మిషన్ తీసి, అందులో నా రక్తం పోసి, కొన్ని బటన్లు నొక్కి, నా తల వెనక పెట్టింది.
“రెడీనా?” అడిగింది.
నేను సమాధానం చెప్పేలోపే నా గుండె దడదడలాడి, టప్పున ఆగిపోయింది.
ఆ సిమ్యులేషన్ లోపల… ఎంపిక చేసుకునే అవకాశం ఉంటాది. సముద్రం కావాలా, అడవి కావాలా, కొండలు కావాలా అని. అమన్ గాడికి ఎడారి అన్నా, తిరుమల కొండల కింద ఉన్న స్వర్ణముఖి ఏరు అన్నా ప్రాణం. వర్షం పడ్డాక వచ్చే ఆ మట్టి వాసన వాడికి పిచ్చి.
కానీ నేను ఎంచుకున్నది ఒక మామూలు ఇసుక తిన్నె. పక్కన నీళ్లు పారుతా ఉండాయ్. సాయంత్రం ఎండ. గాలిలో ఆ చెట్ల వాసన. ఇదంతా ఆ ఓర్ఫియో వాళ్ల కంప్యూటర్ మాయ అని తెలిసినా, నిజం లాగానే అనిపిస్తా ఉంది. నా కాళ్లకు చెప్పులు లేవు, ఇసుకలో నా కాళ్లు కూరుకుపోతా ఉండాయ్.
పది నిమిషాలు గడిచింది. పడమట సూర్యుడు తిరుమల కొండల వెనకకి పోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు. వాడు వస్తాడో రాడో అన్న అనుమానం నాకు లేదు. కచ్చితంగా వస్తాడు. నేను పిప్పరమెంట్లు తీసి చేతిలో పట్టుకున్నా.
వెనక నుంచి ఏదో చల్లటి చెయ్యి నా భుజాన్ని తాకింది. నేను వెనక్కి తిరిగినా.
వాడు కాలిపోయి, బొగ్గులా ఉంటాడేమో, లేదా అస్థిపంజరంలా ఉంటాడేమో అనుకున్నా. కానీ వాడు నా మొగుడు. అమన్. మామూలుగానే, కళకళలాడుతూ ఉన్నాడు. నేను నవ్వినా, కానీ నా నవ్వులో వణుకు.
వాడు ముందుకు వచ్చి నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. వాడి ఒంటి వాసన… ఆ పాత వాసనే. కొంచెం చెమట, కొంచెం బీడీల వాసన. కానీ వాడి చర్మం ఎంత చల్లగా ఉందంటే, ఐసుగడ్డను పట్టుకున్నట్టు నా ప్రాణం జివ్వుమంది. వాడు నన్ను వదిలినప్పుడు, మేమిద్దరం వేర్వేరు మనుషులం అని నా ప్రాణం కుదుటపడింది.
“కార్డులు తెస్తివే,” అన్నాడు నవ్వుతా.
“ఆడతావా?” అన్నా.
అది మాకెంతో ఇష్టమైన ఆట. లోపల, బయట. ఇద్దరం ఇసుకలో కాళ్లు ముడుచుకుని ఎదురెదురుగా కూచున్నాం. ఇసుకలో రెండు చిన్న గుంటలు తీసినాం. తలా ఒక కార్డు తీసి, చూడకుండా ఆ గుంటలో వేయాల. ఎవరి కార్డు పెద్దదైతే వాళ్లు గెలిచినట్టు. డబ్బులకు బదులు, ఇసుకలో గీతలు గీసుకునే వాళ్లం.
రెండు నిమిషాలు కూడా గడవకముందే, వాడు అడిగినాడు. “ఇంకెవరినైనా చూసుకున్నావా నిరోషా?” వాడికి ఎప్పటికీ నా మీద అనుమానమే.
“నీకు నేను గుర్తుకు రాలేదా?” అడిగినా.
“నువ్వంటే ప్రాణం కదా,” అన్నాడు. కానీ వాడి ముక్కు కొంచెం వంకర పోయింది. వాడు అబద్ధం ఆడేటప్పుడు అలానే చేస్తాడు.
నాకు ఆ రోజు గుర్తొచ్చింది. వాడు పగటి పూట నలక మంచం మీద పండుకోని, ఫోన్లో ఏమో చూస్తా ఉన్నాడు. ఏం చూస్తున్నావ్ అని అడిగితే, “ఏదో కుక్కల గురించి గూగుల్ లో చూస్తా ఉండా,” అన్నాడు. అప్పుడు కూడా వాడి ముక్కు అలానే వంకర పోయింది.
వాడు స్నానానికి పోయినప్పుడు వాడి ఫోన్ తీసినా. పాస్ వర్డ్ తెరిచినా. అందులో వాడికి, ఆ సరోజకు మధ్య ఉన్న మెసేజ్లు. నాలుగేళ్ల బంధం వాళ్లది. ఒట్టి బూతు బొమ్మలు ఉంటే నేనంత బాధపడేదాన్ని కాదేమో. కానీ అందులో లవ్ సింబల్స్. పెళ్లి చేసుకుందాం అని బాసలు. నన్ను వదిలేసి పోవాలని వాళ్ల ప్లాన్లు. ఇవన్నీ చూసి నా గుండె పగిలిపోయింది.
ఆ అక్షరాలు నా కళ్లముందే ఒక పెద్ద విషాదంగా మారినాయి. ఆ రాత్రి మా ఇంటి గోడలు కూడా నన్ను చూసి నవ్వినట్లు అనిపించింది. నేను ఎవరికీ చెప్పుకోలేకపోయాను, నాలోపల ఒక అగ్నిపర్వతం బద్దలవుతూనే ఉండిపోయింది.
“ఆ అదృష్టవంతుడు ఎవడే?” వాడు మళ్లీ అడిగినాడు నవ్వుతా.
“ఎవర్నీ చేసుకోలేదు. నా బతుకంతా పైసలు కూడబెట్టడానికే సరిపోయింది, నిన్ను ఒక్కసారి చూసి పోదామని.”
“ఎంతైంది?”
నేను రేటు చెప్పినా. వాడి ముఖంలో కృతజ్ఞత. మేము కార్డులు తిరగేసినాం. నా దగ్గర ఎనిమిది, వాడి దగ్గర ఏడు. నేను గెలిచినా. ఇసుకలో ఒక గీత గీసినా.
“సూర్యుడు అస్తమించేదాకా మనకు టైమ్ ఉండాది,” అన్నా నేను. ఆకాశం ఎర్రగా మారుతా ఉంది. వాడికి ఇష్టమైన రంగు.
వాడు ఒక కనుబొమ్మ పైకి ఎత్తి, “అంటే, నువ్వు నా ఫోన్ చూసినందుకే ఇక్కడికి వచ్చినావా?” అడిగాడు.
నేను షాక్ అయ్యా. నా కార్డులు కింద పడేసినా. నా దగ్గర పది, వాడి దగ్గర నాలుగు. నేను మళ్లీ గెలిచినా.
“నా ఫోన్ చూసినావా నిరోషా, నా చివరి రోజుల్లో?”
“చచ్చిపోయినాక గోప్యత ఏముండాదిలే,” అన్నా గంభీరంగా.
వాడు నిట్టూర్చాడు.
“చాలా సంతోషం. థాంక్స్.”
“కానీ నువ్వు బతికి ఉన్నప్పుడే నేను నీ ఫోన్ చూసినా అమన్,” అన్నాను.
గొంతులో వణుకు లేకుండా చూసుకున్నా. మా మాటల మధ్యలో గాలి శబ్దం తప్ప ఏమీ లేదు.
వాడు ఆగిపోయినాడు. “అంటే… నువ్వు చూస్తివా?”
“ఆ సరోజ మెసేజ్లు చూసినా. ఇంకా ఎంతమంది ఉండారు అమన్?” నా గొంతులో కసి, బాధ అన్నీ ఒకేసారి బయటపడ్డాయి.
సూర్యుడు సగం కొండల వెనక్కి పోయినాడు. మేఘాలు రక్తం రంగులో ఉండాయ్. మూడు రౌండ్ల పాటు ఇద్దరం ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడుకోలేదు.
గాలి హోరు మాత్రమే వినిపిస్తోంది. ఇసుక మీద పేకలు పెరుగుతున్నాయి. నేను విషయాన్ని మార్చదలచుకోలేదు. వాడు కూడా ఏమీ అడగలేదు. ఒక పెద్ద నిశ్శబ్దం మా మధ్యన పరుచుకుంది, అది మాటలకంటే భారంగా ఉంది.
“ఇక్కడేం అంత చెడ్డగా లేదు నిరోషా,” అన్నాడు వాడు.
నేను నా వేలు నా పెదాల మీద పెట్టుకున్నా. “మనం చావు గురించి మాట్లాడుకోకూడదు అమాన్. రూల్స్ ఒప్పుకోవు.”
“ఎందుకు?”
“అది నన్ను ఇక్కడే ఉండిపోయేలా చేస్తాది. నేను మళ్లీ వెనక్కి పోలేను.” నర్సు చెప్పిన మాటలు నా బుర్రలో మెదిలాయి.
“అయితే నువ్వు దేని గురించి మాట్లాడదామని వచ్చినావే?” అన్నాడు. వాడి గొంతులో విసుగు.
సూర్యుని వెలుతురు నీళ్ల మీద ఎర్రటి దారిలా పడుతా ఉంది. నేను గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నా.
“దాన్ని నీ నాటుకోడి పులుసులో కలిపినాను,” అని గుసగుసగా అన్నాను.
“ఏమి కలిపినావ్?” వాడు ఏమీ తెలియనట్టు అమాయకంగా అడిగాడు.
ఆ క్షణంలో వాడి మొఖం చూస్తే మళ్లీ వాడిని ప్రేమించాలేమో అన్నంత జాలి వేసింది నాకు.
“ఎలుకల మందు,” అన్నాను స్పష్టంగా.
“పులుసులోనా?” వాడి గొంతులో నమ్మలేనితనం.
“ఎలుకల మందా? ఎన్నిసార్లు పెట్టినావే?”
“ఒకేసారి అమన్. అంతా ఒకేసారి.”
సూర్యుడు దాదాపుగా అస్తమించాడు. నా చేతిలో పదిహేను పేకలు ఉండాయ్ ఇసుక మీద. వాడి దగ్గర పదమూడు. నేను ఇప్పుడు ఆట ఆపేసినా నేనే గెలిచినట్టు. కానీ నేను ఇంకో కార్డు తీసినా. ఈ ఆటకు నేను బానిసను, వాడిలా ఎవరూ నాతో ఆడలేరు.
“ఎప్పుడు ప్లాన్ చేసినావే? ఎంత ముందుగా?” వాడి గొంతులో కోపం లేదు, వింతైన ప్రశాంతత ఉంది.
“మంగళవారం ఆ మెసేజ్లు చూసినాక.”
వాడు పకపకా నవ్వినాడు. “ఒక్క రోజే ఆలోచించినావా దాన్ని గురించి?”
నేను కార్డు తిరగేసినా. వాడి దగ్గర నాలుగు ఉంది. నా దగ్గర మూడు. వాడు గెలిచినాడు.
“పోలీసులు పట్టుకోలేదా నిన్ను?” అన్నాడు.
“నేను బాగా నిద్రపోతానని అందరికి తెలుసు. నువ్వు రాత్రి చచ్చిపోయినావని, ఉదయం దాకా నాకు తెలీదని చెప్పినా. వాళ్లు నమ్మినారు.”
వాడు నవ్వాడు. “అందరికంటే చెత్తగా నిద్రపోయేది నువ్వే కదే నిరోషా.”
“ఆ రాత్రి నిజంగానే నాకు నిద్రపట్టలేదు అమన్. చాలా బాధగా అనిపించింది,” అన్నాను.
ఆకాశం పూర్తిగా చీకటి పడుతోంది. ఎర్రటి వెలుగు ఆఖరి శ్వాస తీస్తోంది. వాడు నా కార్డుల మీద ఉన్న ఇసుక దులుపుతూ నా చేతికి ఇచ్చాడు. వాడి కళ్లు చీకటి బావుల్లా మారాయి.
నన్ను సూటిగా చూస్తూ, “నాకు తెలుసులే నిరోషా,” అన్నాడు.
“ఏం తెలుసు?”
“నువ్వే నాకు విషం పెట్టినావని. నాకు మూర్ఛ రావడం మొదలైనప్పుడే, గొంతులో మంట రేగినప్పుడే నాకు అర్థమైపోయింది.”
అంటే వాడు నాకోసం వచ్చింది నన్ను ప్రేమిస్తున్నాడని కాదు. నేను తప్పు ఒప్పుకుని, క్షమాపణ అడుగుతానా లేదా అని చూసేదానికి.
“నన్ను క్షమించు అమన్,” అన్నాను ఏడుస్తూ. నా గుండెలో ఉన్న బరువంతా ఆ మాటతో దిగిపోయినట్టు అనిపించింది.
కుళ్లిన మాంసాన్ని పారేసినంత హాయిగా అనిపించింది. బహుశా వాడు నన్ను క్షమిస్తే, నాకు మళ్లీ నిద్ర పడుతుందేమో.
వాడు లేచి నిలబడి, నన్ను కూడా పైకి లాగి గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. వాడి ఒళ్లు మంచు గడ్డలా ఉంది, కానీ నాకు అదొక ఓదార్పులా అనిపించింది.
“నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానే నిరోషా,” నా చెవిలో గుసగుసలాడాడు.
“నిజంగానా?” నా కళ్లలో నీళ్లు.
“ఒట్టు నిరోషా. ఇక్కడ అంత చెడ్డగా ఏమీ లేదే…” వాడు మాట మార్చాడు.
నాకు భయం మొదలైంది.
“నేను ఇక్కడ ఒక చిన్న ఎర్రటి ఇంట్లో ఉంటా ఉన్నా,” వాడు నన్ను ఇంక గట్టిగా పట్టుకుని చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
“మన పాత కుక్క కూడా ఇక్కడే ఉండాది.”
“ఆపు అమన్, చెప్పొద్దు!” నేను వాడి చేతుల్లోంచి బయటపడేదానికి గింజుకున్నా. కానీ వాడు నన్ను ఇనుప సంకెళ్లలా బంధించాడు. వాడి పట్టు బిగుస్తోంది.
“దాని గురించి మాట్లాడొద్దు అమన్, ప్లీజ్…” నేను ఏడుస్తూ బ్రతిమిలాడినా.
కానీ వాడు వినలేదు. “మా అమ్మ కూడా ఇక్కడే పక్కనే ఉంటా ఉందే నిరోషా. పూల తోట మధ్యలో వాళ్ల ఇల్లు…” వాడు అరుస్తూ, చావు తర్వాత లోకం ఎలా ఉంటుందో, మరణం అంటే ఏమిటో నాకు వినిపించేలా గట్టిగా చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
నేను నా చెవులు మూసుకోవడానికి ప్రయత్నించినా, వాడు నా చేతుల్ని పట్టి లాగాడు. నేను వాడి మాటలు వినకూడదని పాటలు పాడటం మొదలుపెట్టినా, వాడు ఇంకా గట్టిగా అరుస్తున్నాడు.
నేను వాడికి చేసిన ద్రోహానికి, వాడికి ఇచ్చిన ఎలుకల మందుకు, ఇది వాడి ప్రతీకారం. నన్ను ఎప్పటికీ ఈ చీకటి లోకంలో, వాడితో పాటే బందీని చేయడానికి వాడు వేసిన వల ఇది.
ఆ క్లినిక్లో ఉన్న ముసలమ్మలు ఇప్పుడు ఇక్కడ ఉంటే బాగుండు అనిపించింది. వాళ్ల జాలి చూపులు నన్ను కాల్చి బూడిద చేసినా బాగుండు, ఈ నరకం నుంచి బయటపడేదాన్ని.
సూర్యుడు పూర్తిగా అస్తమించాడు. చీకటి కమ్ముకుంది. మేమిద్దరం ఇంకా ఇక్కడే ఉన్నాం. ఈ మాయలో, ఈ చావు లోకంలో. ఇక నాకు ఎప్పటికీ నిద్ర లేదు, మెలుకవ లేదు.
*****