వడలుతున్న దేహం

వడలుతున్న దేహం

– యామిని కొళ్లూరు

చిన్ననాటి నుంచి తనదైన లోకం
చిగురించే ప్రతి ఋతువులా ఆశలు
చీకటి చుట్టుముట్టిన చిందించే వెలుగులు
చిన్ని కుహరములో వెల్లువలా ఆలోచనలు ….

చుట్టూ ప్రభావితం చేసిన పరిస్థితులు
చీకటి కమ్మిన విజృంభించే నీడలా కష్టాలు
చిరునవ్వు నవ్వుతూ కానరాని కన్నీటి ధారలు
చిరుదీపమై వెలుగునిస్తూ మోసే భారాలు….

అర్ధం కాదు తరచి చూసిన తన లోగిలి
అల్లంత దూరంలో ఉన్న నిండు జాబిలి
అల్లుకుపోయి తొణకని నిశ్చలమైన కడలి
అనురాగంతో ఒదిగే ఔన్నత్యపు కౌగిలి

అన్యాయపు తీగలు దేహాన్ని చుట్టుముట్టిన
అడుగడుగులో అణచివేస్తూ సంకెళ్ళతో బంధించిన
అనుభవంలో చూసిన సంఘటలే వెన్ను తిట్టిన
అసమానతలే ఎటుచూసినా నీవెంతని నినదించిన

మడతలు దేహానికే కదా మనసుకి కాదుగా
మరువలేని జ్ఞాపకాలు ఎదుటే ఓ పరుగుగా
మనసు పలికే కాలం ఆగదు క్షీణించేది దేహమేగా
మమతలు చెదరువు *వడలుతున్న దేహంతో*
మరో ఉషోదయం గుర్తించకపోయిన…..

*****