ప్రహేళిక
– ఎం కె కుమార్
నా జీవితం ఎప్పుడూ ‘జిగ్సా పజిల్’ లాంటిదే అనిపించేది. పజిల్ కార్డు మీద ఎవరో ముందుగానే గీసిన అందమైన బొమ్మ ఉంటుంది. అందులో పదుల సంఖ్యలో చిన్న చిన్న ముక్కలుంటాయి. ఏ ముక్క ఎక్కడ పెడితే ఆ బొమ్మ పూర్తవుతుందో ఆలోచించి, అతుకులు కలపడమే నా పని. సమాజం, నా కుటుంబం నాకు ఇచ్చిన బొమ్మ ‘గొప్ప వ్యాపారవేత్తకు మంచి భార్యగా, విలాసవంతమైన జీవితానికి అలంకారంగా ఉండటం’. ఆ పజిల్‌ను పూర్తి చేయడానికే నా సమయాన్నంతా వెచ్చించేదాన్ని. కానీ, ఆ బొమ్మలో నాకు ఏమాత్రం ఇష్టం లేని ఖాళీలు ఉన్నాయని నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చేంత వరకు నాకు తెలియదు.
అది 2026 నవంబర్ నెల. హైదరాబాద్‌లో పెళ్లిళ్ల సీజన్ జోరుగా మొదలైంది. జూబ్లీహిల్స్‌లోని మా ‘హెరిటేజ్ బొటిక్ హోటల్’ అంతా సందడిగా ఉంది. ఆ రోజు మధ్యాహ్నం, హోటల్ గ్రౌండ్ ఫ్లోర్‌లోని ఏసీ లాంజ్‌లో నేను నా పజిల్‌తో కుస్తీ పడుతున్నాను. నా ముందు ఉన్న పెద్ద టేబుల్ మీద ముక్కల పజిల్ సగం పూర్తయి ఉంది. బయట రోడ్డు మీద ట్రాఫిక్ చప్పుడు, దూరంగా మెట్రో రైళ్ల రణగొణ ధ్వనులు మా హోటల్ మందపాటి అద్దాల కిటికీలను దాటి లోపలికి రాలేవు. నా ప్రపంచం ఎప్పుడూ ఇలాగే నిశ్శబ్దంగా, భద్రంగా ఉండేది.
అప్పుడే నువ్వు ఆ లాంజ్‌లోకి వచ్చావు. రాబోయే డెస్టినేషన్ వెడ్డింగ్ కోసం పూల అలంకరణ, ఈవెంట్ మేనేజ్‌మెంట్ బాధ్యతలు నీకు అప్పగించాడు నా భర్త. బ్లూ జీన్స్, తెల్లటి కుర్తా వేసుకుని, చేతిలో ట్యాబ్ పట్టుకుని ఉన్నావు. నీ జుట్టును క్యాజువల్‌గా ముడి వేసుకున్నావు. నీ వెంట ఇద్దరు కుర్రాళ్ళు బంతిపూలు, ఆర్కిడ్స్ ఉన్న బుట్టలను మోసుకొస్తున్నారు. వాళ్లకు ఎక్కడ ఏ పూలు పెట్టాలో నువ్వు సూచనలు ఇస్తున్నావు. నేను నా పజిల్‌లో లీనమైపోయి ఉన్నా, నా కళ్ళు మాత్రం పదే పదే నీ వైపు వెళ్తున్నాయి.
నువ్వు నా టేబుల్ పక్కనుంచి వెళ్తున్నప్పుడు, నీ కుర్తా అంచు తగిలి నా పజిల్ ముక్క ఒకటి కింద పడిపోయింది. నువ్వు ఆగి, కిందకు వంగి దాన్ని తీసుకున్నావు.
“సారీ…” అంటూ ఆ ముక్కను నా టేబుల్ మీద పెట్టావు. అదే మనం మాట్లాడుకున్న మొదటి మాట.
నేను తల పైకెత్తి నిన్ను చూశాను. నీ కళ్ళలో ఆత్మవిశ్వాసం, పెదవుల మీద చిరునవ్వు ఉన్నాయి.
“పర్వాలేదు,” అన్నాను.
నువ్వు నా పజిల్ వైపు ఆసక్తిగా చూశావు. “జిగ్సా పజిల్స్ ఆడటం చాలా కష్టం కదా? ఏ ముక్క ఎక్కడ సరిపోతుందో వెతకడానికే జీవితం సరిపోతుంది,” అన్నావు నవ్వుతూ.
నీ మాటల్లోని లోతు నాకు అప్పుడు అర్థం కాలేదు. “అలవాటైతే అదే సులభంగా అనిపిస్తుంది,” అని నేను బదులిచ్చాను. ఆ రోజు నువ్వు నీ పని చూసుకుని వెళ్లిపోయావు, కానీ నా ఆలోచనల్లో ఉండిపోయావు.
ఆ మరుసటి రోజు నుంచి, నువ్వు ప్రతిరోజూ మా హోటల్‌కు రావడం మొదలుపెట్టావు. పెళ్లికి ఇంకా నెల రోజులు సమయం ఉంది. నువ్వు ఫ్రీలాన్స్ ఈవెంట్ మేనేజర్ అని, పేరు ‘తార’ అని విరిన్ ద్వారా తెలుసుకున్నాను. విరిన్ ఎప్పుడూ తన బిజినెస్ మీటింగ్స్, ఫోన్ కాల్స్, క్లయింట్స్ తో బిజీగా ఉండేవాడు. మా మధ్య భార్యాభర్తల బంధం ఫార్మాలిటీ లాగా మారిపోయింది. ఉదయం బ్రేక్ ఫాస్ట్ దగ్గర, అతడు ల్యాప్‌టాప్‌లో స్టాక్ మార్కెట్ వార్తలు చూస్తుంటే, నేను కాఫీ తాగుతూ ఎదురుగా మౌనంగా కూర్చునేదాన్ని. అతడికి నా అవసరం హోటల్ ఇంటీరియర్ చూసుకోవడానికో, హైసొసైటీ పార్టీలలో అతడి పక్కన అందమైన బొమ్మలా నిలబడటానికో మాత్రమే ఉండేది.
కానీ నువ్వు అలా కాదు. నువ్వు పని చేసుకుంటూనే నాతో మాట్లాడటానికి సమయం వెతికేదానివి. నేను ఎక్కడ ఉంటే అక్కడికి వచ్చేదానివి. ఒక రోజు బాల్కనీలో నేను కూర్చున్నప్పుడు, నా పక్కన వచ్చి కూర్చున్నావు. నీ చేతిలో రెండు ఇరానీ చాయ్ కప్పులు ఉన్నాయి.
“హైదరాబాద్‌లో ఈ చాయ్ తాగకపోతే ఆ రోజే పూర్తి కానట్టు అనిపిస్తుంది,” అంటూ ఒక కప్పు నాకు ఇచ్చావు.
“నాకు చాయ్ అలవాటు లేదు, కాఫీ మాత్రమే తాగుతాను,” అన్నాను నేను.
“ఒకసారి ట్రై చేయ్. మనకు అలవాటు లేని వాటిలోనే కొన్నిసార్లు నిజమైన ఆనందం దాగి ఉంటుంది,” అన్నావు నువ్వు, నా కళ్లలోకి సూటిగా చూస్తూ.
నువ్వు చెప్పింది చాయ్ గురించా, వేరే దేని గురించా అని నా మనసులో ఒక ప్రశ్న మెదిలింది.
రోజులు గడిచేకొద్దీ, నా జిగ్సా పజిల్ ముక్కల కంటే ఎక్కువగా నేను నీ గురించి ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను. నువ్వు ప్రతిరోజూ పాతబస్తీ వెళ్లి పూల మార్కెట్లలో బేరాలు ఆడతావని, వీకెండ్స్ లో దుర్గం చెరువు దగ్గర ఒంటరిగా నడుస్తావని, నీకు స్వేచ్ఛ అంటే చాలా ఇష్టమని తెలుసుకున్నాను. నీ జీవితం పజిల్ లాంటిది కాదు, అది ఖాళీ కాన్వాస్ లాంటిది. నీకు నచ్చిన రంగులు నువ్వే వేసుకుంటావు. సమాజం గీసిన గీతల్లో ఇమిడిపోవాలన్న భయం నీలో లేదు.
ఒకరోజు నువ్వు ఫ్లవర్ డెకరేషన్ చేస్తున్నప్పుడు, నేను నా సోఫాలో కూర్చుని నవల చదువుతున్నాను. విరిన్ అర్జంట్ మీటింగ్ కోసం బెంగళూరు వెళ్లాడు. హోటల్ అంతా చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. నువ్వు ఎర్రటి గులాబీ పువ్వును తీసుకుని నా దగ్గరకు వచ్చావు.
“ఈ పుస్తకాల్లో ఏం చదువుతావు ఎప్పుడూ?” అని అడిగావు నా పక్కన కూర్చుంటూ.
నీ సామీప్యం నాకు కొత్త అనుభూతిని ఇచ్చింది. నా గుండె వేగం పెరిగింది. “ఇవి వేరే వాళ్ళ కథలు. నా స్వంత కథ నా ఇష్టప్రకారం రాయడం నాకు రాదు కదా, అందుకే ఇవి చదువుతాను,” అన్నాను కొద్దిగా నవ్వుతూ.
నువ్వు నా చేతిలోంచి ఆ పుస్తకం తీసుకున్నావు. ఆ సమయంలో నీ వేళ్లు నా వేళ్లను తాకాయి. ఆ చిన్న స్పర్శ నా శరీరంలో విద్యుత్ తరంగం పాస్ అయినట్లు చేసింది.
“నీ కథను ఎవరూ ముందుగానే రాసి పెట్టరు హాసిక. నువ్వే రాసుకోవాలి,” అన్నావు. నా పేరును నువ్వు అంత ఆత్మీయంగా పిలవడం అదే తొలిసారి.
నవంబర్ చివరి వారం రానే వచ్చింది. ఆ రోజు సాయంత్రం హైదరాబాద్‌లో అకాల వర్షం మొదలైంది. ఉరుములు, మెరుపులతో హోటల్ బయట వాతావరణం బాగా చల్లబడిపోయింది. మూడవ అంతస్తులో ఉన్న విలాసవంతమైన సూట్ రూమ్ డెకరేషన్ పూర్తయిందో లేదో చూడటానికి నేను అక్కడికి వెళ్ళాను. ఆ గదిలో నువ్వు ఒంటరిగా ఉన్నావు. కిటికీ అద్దాల గుండా బయట కురుస్తున్న వర్షాన్ని, దూరంగా వెలుగుతున్న లైట్లను చూస్తున్నావు.
నేను గదిలోకి రాగానే నువ్వు వెనక్కి తిరిగావు. “వర్షం… చాలా అందంగా ఉంది కదా,” అన్నావు.
“అవును,” అంటూ నేను నీ దగ్గరకు వచ్చాను. మనం కిటికీ పక్కన నిలబడ్డాము. గదిలో లైట్లన్నీ వేయలేదు, కేవలం చిన్న లైట్ మాత్రమే వెలుగుతోంది. బయట లైట్ల వెలుతురు నీ ముఖం మీద పడుతోంది. నీ కళ్ళలో ఏదో తెలియని వెతుకులాట.
నువ్వు నా వైపు తిరిగావు. మనం చాలా దగ్గరగా ఉన్నాం. నా శ్వాస నీకు, నీ శ్వాస నాకు తగిలేంత దగ్గరగా.
“నీ పజిల్ ఎంతవరకు వచ్చింది?” అడిగావు నువ్వు గుసగుసగా.
“ఇంకా కొన్ని ముక్కలు మిగిలిపోయాయి. అవి ఎక్కడ పెట్టాలో అర్థం కావడం లేదు,” అన్నాను నేను, నా గొంతు వణుకుతుండగా.
“కొన్ని ముక్కలు ఆ బొమ్మకు సంబంధించినవి కావు. వాటిని బలవంతంగా ఇరికించడానికి ప్రయత్నించకు,” అంటూ నువ్వు నీ చేతిని నా చెంప మీద పెట్టావు.
ఆ క్షణాన్ని నా జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. నువ్వు నన్ను తాకినప్పుడు, నా లోపల ఇన్నాళ్లూ అణచిపెట్టుకున్న కొత్త ప్రపంచం మేల్కొంది. నా జీవితం అనే జిగ్సా పజిల్‌లో నేను ఏ ముక్క కోసం ఇన్నాళ్లూ వెతుకుతున్నానో ఆ ముక్క దొరికినట్లు అనిపించింది. నేను ఎప్పుడూ భార్యగానే, కోడలిగానే, హోటల్ యజమానురాలిగానే బతికాను. కానీ నా జీవితంలో మొదటిసారి, నాకంటూ స్వచ్ఛమైన కోరిక ఉందని, నా మనసుకు ఆకలి ఉందని నువ్వు నాకు గుర్తు చేశావు.
నువ్వు ముందుకు వంగి ముద్దు పెట్టుకున్నావు. ఆ ముద్దులో వర్షపు చల్లదనం, ఇరానీ చాయ్ రుచి ఉన్నాయి. నా చేతులు నీ నడుమును గట్టిగా చుట్టుకున్నాయి. ఈ సమాజం, ఈ హోటల్, విరిన్ అన్నీ ఆ క్షణంలో మాయమైపోయాయి. కిటికీ అద్దాల మీద పడుతున్న వర్షపు చుక్కల చప్పుడు తప్ప ఆ గదిలో ఇంకేమీ వినిపించడం లేదు. నువ్వు నన్ను మరింత దగ్గరకు లాక్కున్నావు. ఆ చీకటి గదిలో, ఆ రాత్రి మన ఇద్దరి మధ్య జరిగిన ప్రతి స్పర్శా నా జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది. నేను ఇన్నాళ్లూ ఏ చట్రంలో ఇమిడిపోయి బతకాలని అనుకున్నానో, ఆ చట్రం అంతా తప్పు అని నాకు అర్థమైంది. నాకు కావాల్సింది భద్రతతో కూడిన బోను కాదు, స్వేచ్ఛతో కూడిన ప్రేమ అని తెలిసింది.
కానీ, కలలు ఎప్పుడూ శాశ్వతం కావు. పెళ్లిళ్ల సీజన్ ముగిసే సమయం దగ్గర పడింది. హోటల్‌లో డెకరేషన్ పనులన్నీ పూర్తయ్యాయి. నీకు ముంబైలో మరో పెద్ద ఈవెంట్ కాంట్రాక్ట్ వచ్చిందని చెప్పావు. ఆ విషయం విన్నప్పుడు నా గుండె ముక్కలైంది.
“నువ్వు వెళ్లక తప్పదా?” అని నేను అడిగాను, నా కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా.
మనం ఆ రోజు బేస్‌మెంట్‌లో ఉన్న స్టోర్ రూమ్‌లో ఒంటరిగా ఉన్నాము. నువ్వు నీ సామాన్లు ప్యాకింగ్ చేసుకుంటున్నావు.
“నా పని అయిపోయింది కదా ఇక్కడ. నేను ఎక్కడా ఒకే చోట స్థిరంగా ఉండలేను. నేను గాలి లాంటిదాన్ని. నీకేమో భద్రమైన గూడు కావాలి,” అన్నావు నువ్వు, నా చేతిని మృదువుగా పట్టుకుని.
“నువ్వు ఇక్కడే ఉండిపోవచ్చు కదా తారా. విరిన్ తో మాట్లాడి నీకు ఇక్కడే పర్మనెంట్ జాబ్ ఇప్పిస్తాను,” అన్నాను నేను, నా మాటలు నాకే పిచ్చిగా అనిపిస్తున్నా సరే, నిన్ను వదులుకోలేక ఆరాటంగా అన్నాను.
నువ్వు చిన్నగా నవ్వావు. ఆ నవ్వులో కొద్దిపాటి జాలి ఉంది. “నేను నీ హోటల్‌లో పనిమనిషిగా ఉండిపోవాలా? నీ భర్త కింద పనిచేస్తూ, దొంగతనంగా నిన్ను కలవాలా? అది నాకు ఇష్టం లేదు నేను స్వేచ్ఛగా, తలెత్తుకుని బతకాలనుకుంటున్నాను. నువ్వు నాతో రాగలవా? ఈ హోటల్, ఈ విలాసాలు, ఈ పేరు ప్రఖ్యాతులు అన్నీ వదిలేసి నాతో ముంబై రాగలవా?” అని అడిగావు.
ఆ ప్రశ్నకు నా దగ్గర సమాధానం లేదు. నేను నా జీవితం అనే పజిల్‌ను విచ్ఛిన్నం చేసి రాలేను. నాకు ఆ ధైర్యం లేదు. ఈ సమాజం గీసిన గీతలను దాటి, ఒక ఆడదానితో జీవితం పంచుకోడానికి బయటకు వచ్చేంత బలం నాకు లేదని నాకు ఆ క్షణంలోనే అర్థమైంది. నా కళ్ళలో దాగిన భయాన్ని, నా మౌనాన్ని బట్టే నువ్వు నా సమాధానాన్ని గ్రహించావు.
నువ్వు మెల్లగా నా చేతిని వదిలేశావు. “పర్వాలేదు హాసికా… కొన్ని పజిల్స్ ఎప్పటికీ పూర్తి కాకపోవడమే మంచిది,” అన్నావు.
మరుసటి రోజు ఉదయం నువ్వు వెళ్లిపోయావు. ఎయిర్‌పోర్ట్‌కు వెళ్లే క్యాబ్ ఎక్కడానికి నువ్వు లాబీలో నిలబడినప్పుడు, నేను అక్కడే ఉన్నాను. విరిన్ నీకు ఫైనల్ పేమెంట్ చెక్ ఇస్తూ థాంక్స్ చెబుతున్నాడు. నేను యజమానురాలిలా, నా ముఖంలో ఎలాంటి భావాలు కనిపించకుండా బిగుసుకుని నిలబడ్డాను.
నువ్వు నా వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వావు. ఆ నవ్వులో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని వీడ్కోలు ఉంది. నా చేతులు గట్టిగా ముడిపడి ఉన్నాయి. నా మనసులో మాత్రం నేను పరిగెత్తుకెళ్లి నిన్ను కౌగిలించుకుని గుండెలు పగిలేలా ఏడుస్తున్నాను. కానీ బయటకు మాత్రం చిరునవ్వు తెచ్చిపెట్టుకుని “ఆల్ ది బెస్ట్” అని మాత్రమే చెప్పగలిగాను.
క్యాబ్ వెళ్లిపోయింది.
ఇప్పుడు మళ్ళీ నా జీవితం యథావిధిగా సాగుతోంది. విరిన్ మళ్ళీ తన బిజినెస్ ట్రిప్స్‌లో బిజీగా ఉన్నాడు. హోటల్‌కి కొత్త అతిథులు వస్తున్నారు, వెళ్తున్నారు. నేను మళ్ళీ లాంజ్‌లో నా సోఫాలో కూర్చుని ఉన్నాను. నా ముందు ఆ ముక్కల జిగ్సా పజిల్ అలాగే ఉంది. అందులో ఒకే ఒక్క ముక్క తక్కువైంది. ఆ ముక్కను నువ్వు నీతో పాటే తీసుకెళ్లిపోయావని నాకు తెలుసు. బయట చూసేవాళ్లకు నా జీవితం అనే బొమ్మ వంద శాతం పర్ఫెక్ట్‌గా కనిపిస్తుంది. కానీ ఆ మధ్యలో ఉన్న చిన్న ఖాళీ ఎప్పటికీ అలాగే ఉండిపోతుంది. ఆ ఖాళీ… నువ్వే.
*****